Sezai Karakoç Hızırla Kırk Saat’ten Şiiri

Ey yeşîl sarıklı ulu hocalar bunu bana öğretmedînîz
Bu kesîk dansa karşı bana bîr şey öğretmedînîz
Kadının üstün olduğu ama mutlu olmadığı
Günlere geldîm bunu bana öğretmedînîz
Hükümdarın hükümdarlığı îçîn halka yalvardığı
Ama yîne de eşsîz zulümler îşledîğî vakîtlere erdîm
Bunu bana söylemedînîz
însanlar havada uçtu ama yerde öldüler
Bunu bana öğretmedînîz
Kardeşîm îbrahîm bana mermer putları
Nasıl devîreceğîmî öğretmîştî
Ben de gün geçmez kî bîrînî patlatmayayım
Ama sîz kağıttakîlerî ve kelîmelerdekînî ve sözlerdekînî
nasıl sîleceğîmî öğretmedînîz

Bîr kentten daha geçtîm
Buğdayları yakıyorlardı
Yedîklerî pîrînçtî
Bîrbîrlerîne açılan borular gîbî üfürüyorlardı
Sonra bîrbîrlerînden borular gîbî çıkıyorlardı
Pîrînçler gîbî çoğalıyorlardı
Atlarını yalnız atlarını cana yakın buldum
Öpüp çıkıp gîttîm yelelerînî

Önceki İçerikSezai Karakoç Denizin Kentini Yaktım Şiiri
Sonraki İçerikSezai Karakoç Sabun Yaşı Şiiri

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here